Czytam, żeby...

Czytam, żeby...

Niektóre książki odkłada się na półkę z poczuciem, że zostały przeczytane.

I są takie, które zostają w człowieku dłużej, niż trwa sama lektura.

Nie dlatego, że były wybitne literacko, ale dlatego, że dotknęły miejsca, do którego nie zagląda się często.

Dziś czytam inaczej niż kiedyś.

Nie szukam już tylko fabuły. Nie interesuje mnie wyłącznie to, co się wydarzy.

Interesuje mnie to, co porusza się we mnie – czasem niepokój, czasem czułość, czasem coś, czego nie potrafię nazwać od razu.

Ojcostwo zmieniło mój sposób czytania. Ale nie tylko ono.

Zmieniły go również relacje. Bycie mężem. Bycie synem. Bycie przyjacielem. Codzienne bycie wśród ludzi – także w pracy, w odpowiedzialności, w zmęczeniu.

Nagle emocje bohaterów nie są już tylko „ich”.

Zaczynają być lustrem. Pytaniem. Czasem ostrzeżeniem.

Niektóre sceny – zwłaszcza te trudne, niejednoznaczne – zostają we mnie jak drzazga.

Nie po to, by bolało, ale po to, bym był uważniejszy.

Na słowa. Na milczenie. Na obecność.

Książki nie uczą mnie, jakim mam być ojcem, mężem czy człowiekiem.

One raczej pokazują, jak łatwo coś przegapić. Jak łatwo być obok.

Jak wiele dzieje się w przestrzeni między tym, co wypowiedziane, a tym, co przemilczane.

Zauważyłem, że coraz rzadziej sięgam po lektury „mądre”.

Coraz częściej po te, które są uczciwe emocjonalnie. Które nie podają recept, ale zostawiają z pytaniem.

Być może właśnie tego dziś potrzebuję.

Nie kolejnych odpowiedzi, lecz zgody na to, że emocje – także te trudne – są częścią relacji, a nie jej porażką.

Czytam więc nie po to, by być „lepszym” według czyjejś skali.

Czytam, by być bardziej obecnym. By tworzyć głębsze relacje.

By nie zagłuszyć tego, co we mnie reaguje, gdy historia drugiego człowieka nagle dotyka mojego własnego życia.