Zanim wypowiemy imię
Imię jest ważne, bo jest słowem, które słyszymy przez całe życie. Być może nawet tym jednym słowem, które słyszymy najczęściej. Wypowiadanym przez innych, zapisywanym w dokumentach, przywoływanym w codziennych sytuacjach. Słowem, które nieustannie do nas wraca.
Imię nie jest jednak tylko dźwiękiem ani formalnym oznaczeniem osoby. To słowo, z którym się utożsamiamy. Gdy mówię „jestem Adrian”, nie opisuję jednej z ról, które pełnię. Nie mówię, że jestem prawnikiem, mężem czy ojcem. To jedno zdanie spina wszystkie te role w całość i mówi: to jestem ja.
Imię działa jak klamra. Zbiera w jedno miejsce różne etapy życia, doświadczenia, relacje i wybory. Pozwala powiedzieć „ja” bez konieczności wyliczania, kim aktualnie jestem w oczach świata. Jest prostym słowem, które niesie ze sobą całą złożoność człowieka.
Z imieniem jesteśmy związani od początku do końca naszych dni. Towarzyszy nam, gdy jesteśmy dziećmi, gdy dorastamy, gdy budujemy swoją dorosłość. Zmieniamy się, dojrzewamy, przyjmujemy nowe role, a imię pozostaje. Jest jednym z niewielu stałych punktów w życiu, które z natury jest zmienne.
Dlatego wierzę, że imię ma znaczenie. Nie jako magiczna formuła ani gotowa definicja człowieka, lecz jako słowo, z którym człowiek przez całe życie się spotyka. Słowo, które staje się częścią jego osobistej opowieści. Częścią tego, jak o sobie myśli, jak się przedstawia i jak rozumie własną tożsamość.
Nie szukam odpowiedzi na pytanie, kim ktoś „powinien być” ze względu na swoje imię. Zapraszam natomiast do uważnego przyjrzenia się temu jednemu słowu, które każdy z nas nosi ze sobą od zawsze i które być może mówi o nas więcej, niż na co dzień jesteśmy gotowi dostrzec.